 CZYSCZENIE DYWANÓW! [nazwa stanowiska] dalszy ciąg tytułu Ankieter ZLECIMY PROSTE CHAŁUPNICTWO! Kierowca z prawem jazdy kat. A B C E T |
Autor: Henryk Tyszkiewicz
Najstarsze ślady pobytu człowieka w powiecie kępińskim pochodzą ze środkowego okresu epoki kamienia. Nie było to stałe osadnictwo, ale wędrowne przemieszczanie się ludności koczowniczej zajmującej się zbieractwem i myślistwem. Podczas młodszej epoki kamienia, czyli w latach 4200 - 1800 przed Chrystusem na te ziemie przybyła ludność naddunajska, która przyniosła ze sobą umiejętności wyrobu ceramiki, uprawy ziemi, hodowli, oraz udoskonaloną technologią wyrabiania narzędzi. Ludność ta osiedliła się w kotlinie obecnej rzeki Pomianki. Podczas wykopalisk w latach 1925 - 1929 na polach majątku ziemskiego Laski znaleziono największe w Polsce cmentarzysko z epoki brązu trwającej od 1800 do 700 roku przed Chrystusem. Wykopaliska te związane z kulturą łużycką udokumentowały 1812 stanowisk grobowych popielcowych i bezpopielcowych, przy których odnaleziono blisko 9000 obiektów. Były to narzędzia, naczynia i zabawki. Miejscem wykopalisk objęto obszar 1,5 ha ziemi położonej przy drodze prowadzącej przez miejscowość Borek do łąk i młyna Piła. Prace te prowadzili archeologowie Uniwersytetu Poznańskiego: dr Marek Ćwirko-Godycki i dr Adam Wrzosek. Również w Kozie Małej odkryto duże cmentarzysko związane z późną fazą kultury łużyckiej, czyli epoką żelaza trwającą od około 700 roku przed Chrystusem. W Kozie Małej spenetrowano 21 pochówków pochodzących z około 600 roku przed Chrystusem. Natomiast w Weronikopolu odnaleziono luźne obiekty: złotą zausznicę, uchodzącą za importową związaną z Siedmiogrodem i kulturą unietycką, powstałą na terenie Czech, której wpływy sięgały Śląska. Na przełomie drugiego i trzeciego okresu epoki brązu zaczęła pojawiać się kultura łużycka. Znaleziska związane z kulturą łużycką odkryto między innymi w Parzynowie i Domaninie.
W dawnych dziejach powiatu kępińskiego znacznie zaznaczył się okres rzymski, czyli pierwsze cztery wieki po narodzeniu Chrystusa. Przez Wzgórza Ostrzeszowskie przebiegała jedna z odnóg szlaku bursztynowego. Trudno dziś precyzyjnie określić przebieg tego szlaku. Wiadomo, że wiódł on z ziem Imperium Romanum przez Kotlinę Czeską, pasmo Sudetów, Kotlinę Kłodzką, wzdłuż rzeki Ślęzy w okolice Wrocławia, dalej przez Psie Pole, Oleśnicę, Wzgórza Ostrzeszowskie, Ptolemeuszową Kalisię, nad Prosną, przez Kujawy, nad Wisłą do Bałtyku. Natomiast średniowieczni kupcy podążali z Wrocławia przez Oleśnicę do Sycowa, gdzie drogi się rozgałęziały: jedna prowadziła w kierunku Ostrzeszowa, Kalisza do Torunia, a druga przez Bralin, Stogniew, Bolesławiec do Krakowa. Ziemię kępińską przecinały też inne szlaki wędrowne prowadzące z Baranowa przez Grębanin, Łękę Mroczeńską, Wesołą, Darnowiec, Zgorzelec, Krzyżowniki, oraz idące przez Trzcinicę, Laski, Słupię, Olszową, Kierzno, Mechnice do Grabowa, zaś najstarszy odcinek drogi wiódł od Bolesławca, przez Kostów, Dobrygość do Wieruszowa. Kupcy, którzy tędy wędrowali byli narodowości arabskiej i żydowskiej.
2005/'09 MiodzioNET & Witryna biznesu